Η ιστορία των εργαζομένων του Εθνικού Τυπογραφείου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ίδια την πορεία του ελληνικού κράτους. Ξεκινά ήδη από το 1822, όταν οι τυπογράφοι του νεοσύστατου τότε Εθνικού Τυπογραφείου προχωρούν στην πρώτη καταγεγραμμένη εργατική διεκδίκηση στην Ελλάδα, ζητώντας οικονομική ενίσχυση για το Πάσχα. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1826, πραγματοποιείται η πρώτη απεργία δημοσίων υπαλλήλων στη χώρα, με τους εργαζόμενους να απαιτούν την καταβολή των δεδουλευμένων τους. Κατά την περίοδο 1920–1930 διαμορφώνονται οι πρώτες οργανωμένες συνδικαλιστικές ενώσεις των εργαζομένων του Εθνικού Τυπογραφείου, οι οποίες συμμετέχουν ενεργά στη συγκρότηση των πρώτων πανυπαλληλικών οργανώσεων και στα Πανυπαλληλικά Συνέδρια της εποχής, διεκδικώντας μισθολογικά και θεσμικά αιτήματα.

Στη διάρκεια της Κατοχής (1941–1944), οι εργαζόμενοι του Εθνικού Τυπογραφείου πρωταγωνιστούν στην αντίσταση: αρνούνται να  στοιχειοθετήσουν και να δημοσιεύσουν διατάγματα που προέβλεπαν θανατικές ποινές για απεργούς, μαζικές απολύσεις ή αναγκαστική πολιτική επιστράτευση, συμβάλλοντας καθοριστικά στην καθυστέρηση ή και ματαίωσή τους.

Το 1945 ιδρύεται επίσημα ο Σύλλογος Προσωπικού Εθνικού Τυπογραφείου (ΣΠΕΤ), συνεχίζοντας μια μακρά παράδοση αγώνων, συμμετέχοντας στα συνέδρια της ΑΔΕΔΥ και εκπροσωπώντας ενεργά τους εργαζόμενους του κλάδου. Το 1982 συμβάλλει στην ίδρυση της ΠΟΔΥ Γραφικών Τεχνών, ενώ από το 2015 είναι μέλος της ΟΣΥΠΕΣΔΔΑ.

Με δεκαετίες συνδικαλιστικής δράσης, πληθώρα δράσεων και σταθερή παρουσία στους αγώνες των δημοσίων υπαλλήλων, ο ΣΠΕΤ συνεχίζει μέχρι σήμερα να υπερασπίζεται τα δικαιώματα και την ιστορική παρακαταθήκη των εργαζομένων του Εθνικού Τυπογραφείου.